دليل اينكه  آرومم اميد لمس دستاته

همين لبخند پنهاني ، كنار لحن گيراته

دليل اينكه تنهايي ،  همين دستهاي تنهامه

همين دنياي تاريكم ، همين ترديد چشمامه

شبيه حس پژمردن ، دچار شك و بي‌رنگي

من آرومم تو تنهايي ، حقيقت داره دلتنگي

هنوزم ميشه عاشق شد، هنوزم حال من خوبه

ببين دنيا پر از رنگه ، هنوزم عشق محبوبه 

تو دلگيري نميدوني چه رويايي به من دادي

اگه فكر ميكني كه من سردم ، برو رد شو تو آزادي

نميدوني چقدر سخته ، تو پشت نبض ديواري

نميدونم تو اين روزها چه احساسي به من داري

نه اينكه سرد و مغرورم ، نه اينكه دور از احساسم

بذار دست دلم واشه  ، بذار رويا رو بشناسم

تــــــموم شهر خوابيــــــدن ، مـــن از فكر تو بيدارم

يه روز ميفهمي از چشمام چه احساسي به تو دارم

منم سرگشته حیرانت ای دوست                   کنم یکباره جان قربانت ای دوست

تنی نا ساز از شوق وصل کویت                    دهم سر بر سر پیمانت ای دوست

دلی دارم در آتش خانه کرده                                  میان شعله ها کاشانه کرده

دلی دارم که از شوق وصالت                                وجودم را زغم ویرانه کرده

من آن آواره بشکسته حالم                                     زهجرانت بُتا رو به زوالم

منم آن مرغ سرگردان و تنها                             پریشان گشته شد یکباره حالم

زِهَر سر بر سر سجاده کردم                                   دعایی بهر آن دلداده کردم

زحسرت ساغر چشمانم ای دوست                       زبان از یکسره از باده کردم

دلا تا کی اسیر یاد یاری؟                                      زهجر یار تا کی داغ داری؟

بگو تا کی زشوق روی لیلی                              تو مجنون پریشان روزگاری؟

پریشانم، پریشان روزگارم                             من آن سرگشته ی هجر نگارم

کنون عمریست با امید وصلت                                درون سینه آسایش ندارم

زهجرت روز و شب فریاد دارم                                 زبیدادت دلی ناشاد دارم

درون کوهسار سینه خود                               هزاران کشته چون فرهاد دارم

چرا ای نازنینم بی وفایی؟                                     دمادم با دل من در جفایی

چرا آشفته کردی روزگارم                               عزیزم دارد این دل هم خدایی

بوسه مگر چیست فشار دو لب

آنکه گناه نیست چه روز و چه شب

بوسه یعنی ُ وصل شیرین دو لب

بوسه یعنی عشق در اعماق شب

بوسه یعنی مستی از مشروب عشق

بوسه یعنی آتش و گرمای تب

بوسه یعنی لذت از دلدادگی

لذت از شب ُ لذت از دیوانگی

بوسه یعنی حس خوب طعم عشق

طعم شیرینی به رنگ سادگی

بوسه یعنی ُ آغازی برای ما شدن

لحظه ای با دلبری تنها شدن

بوسه آتش می زند بر جسم و جان

بوسه بر می دارد این شرم از میان

بوسه یعنی شادی و شور و نشاط

بوسه یعنی عشق خالی از گناه

بوسه یعنی قلب تو از آن من

پشت دریاها

قایقی خواهم ساخت
خواهم انداخت به آب
دور خواهم شد از این خاک غریب
 که در آن هیچ کسی نیست که دربیشه عشق

قهرمانان را بیدار کند

قایق از تور تهی
و دل از آرزوی مروارید
 همچنان خواهم راند
نه به آبی ها دل خواهم بست
نه به دریا

 پریانی که سر از آب بدر می آرند
و در آن تابش تنهایی ماهی گیران
 می فشانند فسون از سر گیسوهاشان
 همچنان خواهم راند
همچنان خواهم خواند
 دور باید شد دور
مرد آن شهر اساطیر نداشت
زن آن شهر به سرشاری یک خوشه انگور نبود
هیچ آیینه تالاری، سرخوشی ها را تکرار نکرد
چاله ابی حتی مشعلی را ننمود
 دور باید شد دور
 شب سرودش را خواند
نوبت پنجره هاست
همچنان خواهم خواند
همچنان خواهم راند
پشت دریا ها شهری است
 که در آن پنجرهها رو به تجلی باز است
بام ها جای کبوترهایی است که به فواره هوش بشری می نگرند
دست هر کودک ده ساله شهر شاخه معرفتی است
مردم شهر به یک چینه چنان می نگرند
که به یک شعله به یک خواب لطیف
خاک موسیقی احساس ترا می شنود
و صدای پر مرغان اساطیر می آید در باد
پشت دریاها شهری است
 که در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است
 شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند
پشت دریا ها شهری است
 قایقی باید ساخت

                                                                                                   " سهراب سپهری "

پرنده مردنی است

دلم گرفته است
دلم گرفته است
به ایوان می روم و انگشتانم را
بر پوست کشیده ی شب می کشم
چراغ های رابطه تاریکند
چراغهای رابطه تاریکند
کسی مرا به آفتاب
معرفی نخواهد کرد
کسی مرا به میهمانی گنجشک ها نخواهد برد
پرواز را به خاطر بسپار
پرنده مردنی ست
 

                                                                                        " فروغ فرخ زاد "

                                                                                                 " سهراب سپهري "

<<   لذت زندگی   >> يك تاجر آمريكايى نزديك يك روستاى مكزيكى ايستاده بود كه يك قايق كوچك ماهيگيرى از بغلش رد شد كه توش چند تا ماهى بود! از مكزيكى پرسيد: چقدر طول كشيد كه اين چند تارو بگيرى؟ مكزيكى: مدت خيلى كمى ! آمريكايى: پس چرا بيشتر صبر نكردى تا بيشتر ماهى گيرت بياد؟ مكزيكى: چون همين تعداد هم براى سير كردن خانواده‌ام كافيه ! آمريكايى: اما بقيه وقتت رو چيكار ميكنى؟ مكزيكى: تا ديروقت ميخوابم! يك كم ماهيگيرى ميكنم!با بچه‌هام بازى ميكنم! با زنم خوش ميگذرونم! بعد ميرم تو دهكده میچرخم! با دوستام شروع ميكنيم به گيتار زدن و خوشگذرونى! خلاصه مشغولم با اين نوع زندگى ! آمريكايى: من توي هاروارد درس خوندم و ميتونم كمكت كنم! تو بايد بيشتر ماهيگيرى بكنى! اونوقت ميتونى با پولش يك قايق بزرگتر بخرى! و با درآمد اون چند تا قايق ديگه هم بعدا اضافه ميكنى! اونوقت يك عالمه قايق براى ماهيگيرى دارى ! مكزيكى: خب! بعدش چى؟ آمريكايى: بجاى اينكه ماهى‌هارو به واسطه بفروشى اونارو مستقيما به مشترىها ميدى و براى خودت كار و بار درست ميكنى... بعدش كارخونه راه ميندازى و به توليداتش نظارت ميكنى... اين دهكده كوچيك رو هم ترك ميكنى و ميرى مكزيكو سيتى! بعدش لوس آنجلس! و از اونجا هم نيويورك... اونجاس كه دست به كارهاى مهمتر هم ميزنى ... مكزيكى: اما آقا! اينكار چقدر طول ميكشه؟ آمريكايى: پانزده تا بيست سال ! مكزيكى: اما بعدش چى آقا؟ آمريكايى: بهترين قسمت همينه! موقع مناسب كه گير اومد، ميرى و سهام شركتت رو به قيمت خيلى بالا ميفروشى! اينكار ميليونها دلار برات عايدى داره ! مكزيكى: ميليونها دلار؟؟؟ خب بعدش چى؟ آمريكايى: اونوقت بازنشسته ميشى! ميرى به يك دهكده ساحلى كوچيك! جايى كه ميتونى تا ديروقت بخوابى! يك كم ماهيگيرى كنى! با بچه هات بازى كنى ! با زنت خوش باشى! برى دهكده و تا ديروقت با دوستات گيتار بزنى و خوش بگذرونى!!!